خبر ورزشی

برای عطاالله بهمنش

دیگر صدایتان را نمی شنوم، چندسالی بود که شماها را از حافظه ام برده بودند. سرنوشت سیاه و سفیدی داشتم. از توانگری در ارتباط با مردم تا گوشه نشینی اجباری! قلبم سرشار از عشق به مردم بود. اما قلبم را شکستند، صدایم را بستند و قلم در دستم بی کار ماند! خیره به قاب پنجره خانه، گذشته را مرور می کردم. آخر چه شده است؟ من چه کرده ام؟ چه کرده بودم؟ حرف می زدم، با صدای رسا از پهلوانی و اخلاق می گفتم، از پشت میکروفون، از پشت رادیو و از قاب نابکاری که با من نساخت. باید این وارستگی و عشق را کجا خرج می کردم؟ درها را به رویم بسته بودند. بلندگوها خاموش شد و دوربین ها به سوی دیگر چرخیدند. با ساز خاموش باید می نواخت...